Yunus Emre Sel

Uzun zamandır köşe yazmamıştım. Nedeni yok, belki de bir ışık bekliyordum. Nitekim o ışık San Siro’da doğdu üzerime.

Geçtiğimiz sezon sahada mücadelesini yapan, alın teri döken, dökene de saygı duyan bir takım vardı. Şampiyonluğu bir golle kaçırdığında dahi üzüntüsünü içine atan ama içinde kopan fırtınalara kendini kaptırmayan bir takımdı bu. Evet öfke vardı ama, ‘Öfke, tutuşturulmuş bir ateş gibidir. Her kim ki öfkesine hâkim olursa, onu söndürür ve her kim onu salıverirse, ilk yanan kendisi olur’ sözü akıllardaydı hep. Belki de bu öfkenin patlamasının coşkuyla, zaferle olacağını biliyordu bordo – mavi yürekler. Nitekim Türkiye’deki duyarsızlığa, duyarsız kalmayan UEFA olaya el atmış ve Trabzonspor, Şampiyonlar Ligi’ne alınmıştı. Bu olayla ilgili söylenmesi gereken çok şey olduğu gibi Şenol Hocanın dediği gibi, “Susup sahada konuşalım” mantığı daha cazip gelmişti bana.

Evet şimdi konuşma sırası. İlk kez bir Türk takımı, Şampiyonlar Ligi’ndeki ilk maçında deplasmanda galip gelmişti. Rakip İnter’di. Bazı çekemeyenlerin ibaresiyle, “İnter eski İnter değildi.” Ama Trabzon’da eski Trabzon değildi. Sahada inanmış 11 yüreğin yanı sıra, tribünlerde inanmış 3 bini aşkın taraftar, ekran başına kilitlenmiş milyonlarca inanmış insan vardı. İnanmayanlarda vardı aslında demek istiyorum ama buna vicdanım el vermiyor. Onlara, “İnanmak istemeyenler” diyip geçeceğim, çok fazla büyütmeye gerek yok o kesimi. Bir Türk takımı Avrupa’da mücadele ederken, rakibini destekleyen gruba söyleyecek söz bulamadım çünkü, “İhtiras, gafillerin kalbinde şeytanların sultanıdır.”

Sözün özeti şu, Trabzonspor, Şampiyonlar Ligi’nde, yani şampiyonların sahada mücadele ettiği yerde şu anda zirvede.  Geniş kadrosuyla, alın teriyle de o zirveyi kimseye bırakmamaya niyetli. Futbolun mücadeleyle oynandığı arena da, Türkiye’nin adını Avrupa’da layıkıyla duyuran Trabzonspor’a sonsuz başarılar.  Çünkü İyi olmak kolaydır, zor olan adil olmaktır.